اينجا شب است٬ يک شب نوئل . در قلعه کوچک من همه سپاهيان بی سلاح خفته اند .

نه برادر و نه خواهر تو و حتی مادرت ، بزحمت توانستم بی اينکه اين پرندگان خفته را بيدار کنم ،

خودم را به اين اتاق کوچک نيمه روشن٬ به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم .

من از توخیلي دورم ، خيلی دور......

 اما چشمانم کور باد ، اگر يک لحظه تصوير تو را از چشمان من دور کنند .

تصوير تو آنجا روی ميز هست . تصوير تو اينجا روی قلب من نيز هست .

اما تو کجايی ؟ آنجا در پاريس افسونگر بر روی آن صحنه پر شکوه "شانزليزه" ميرقصی .

اين را مي دانم و چنانست که گويی در اين سکوت شبانگاهی ،

آهنگ قدمهايت را می شنوم و در اين ظلمات زمستانی، برق ستارگان چشمانت را می بينم .

شنيده ام نقش تو در نمايش پر نور و پر شکوه نقش آن شاهدخت ايرانی است که اسير خان تاتار شده است .

شاهزاده خانم باش و برقص . ستاره باش و بدرخش .

اما اگر قهقهه ی تحسين آميز تماشاگران و عطر مستی گلهايی که برايت فرستاده اند

تو را فرصت هشياری داد ٬ در گوشه ای بنشين ٬ نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا دار .

من پدر تو هستم ، ژرالدين من چارلی چاپلين هستم .

وقتی بچه بودی٬ شبهای دراز به بالينت نشستم و برايت قصه ها

گفتم .

قصه ی زيبای خفته در جنگل، قصه ی اژدهای بيدار در صحرا ،

خواب که به چشمان پيرم می آمد٬ طعنه اش می زدم و می گفتمش برو .

من در رويای دختر خفته ام . رويا می ديدم ژرالدين٬ رويا .......

رويای فردای تو ، رويای امروز تو ، دختری می ديدم به روی صحنه ،

فرشته ای می ديدم به روی آسمان ،  که می رقصيد

و می شنيدم تماشاگران را که می گفتند :

     " دختره را می بينی ؟ اين دختر همان دلقک پيره . اسمش يادته ؟ چارلی " .

 ادامه دارد ...