از صبح برف مي باريد و همه جا سفيدِ سفيد بود .

 پرده ها را كنار زدم .

فنچ هاي کوچکم توي قفسِ گرمشان براي خودشان آواز مي خواندند و سرما ،  بيرون از اتاق ، پشت پنجره ها و لابلاي دانه هاي سفيد برفي بود که از آسمان مي باريد .

به يادِ دلنوشته اي در سال ها قبل افتادم که برف را بهانه ي باز شدن دلتنگي هاي فرشته اي کوچک مي ديدم که دلش گرفته بود و خدا .... تنها براي دل ِکوچک و پاک فرشته برف ها را دانه دانه بر زمين مي باراند تا دلش ذره ذره باز شود ...

در قابِ پنجره ، درختِ کاجِ روبروي اتاقم ، نوعروسي بود با توري از حرير ِ نرم بر سرش و سکه هاي برفيِ شاد باشِ آسمان  بر سر و رويش مي ريخت و او با کرشمه اي آرام سرش را خم کرده بود ...

 درست مثل ماندنِ جاي پاهايم در برف هايي دور، که نمي دانم چه قدر وقت دارند براي شاد کردن دلِ کودکان ، حس کردم چيزي را گم کرده ام .

از صبح هي دور خودم مي چرخيدم و نمي دانستم چه چيز را ؟

خانه را مرتب کردم .

ظرف ها را شستم .

کتابي راکه اين روزها مشغولم کرده ورق زدم اما ....

نه...  انگار تمامِ حواسّ شش گانه ام معلّق بود .

درِ بالکن را که باز کردم ، جوجه ياکريم هاي کُرکيِ تازه پرواز ياد گرفته از لانه ي گرمشان ، پريدند و نشستند روي درخت کاجِ روبروي اتاقم .

لبخند زدم از ترس بي دليلشان و از اضطراب کودکانه شان براي پرواز !

راستي چه رازي نهفته بود در بال بال زدن هاي ظريفشان که اين قدر آرامم مي کرد ؟!

 درست مثل کسي که حس کند گم کرده اش نزديک است ، حس مي کردم حسِ گم شده ام ، جايي بيرون از اتاق گرمم است .

فکر مي کردم برف چيزي را درونم بيدار کند ، اما برف هم هيچ چيز را درونم بيدار نکرد ؛

 نه احساسِ شادِ کودکانه ام را وقتي در روزهاي سرد زمستاني،  پدرم با صداي بلند بيدارم مي کرد که : « پاشوخواب آلو . ببين چه قدر برف اومده؟ ! » و نه لذت پر از شَعفم را وقتي با دستان يخ زده ام برف را در مشتم فشار دادم ...

 اين روزها براي خودم نگرانم ...

آخرحس مي کنم  فرشته ي کوچکي که روزي بر شانه هاي من آرام بال مي زد را گم کرده ام !

کسي يک فرشته ي کوچک را نديده با بال هايي کوچک و صورتي ؟

اگر فرشته ي کوچک من را ديديد به او بگوييد در کنارِ پيچِ همين جاده که به کودکي هاي دورم مي رود ، به انتظارش نشسته ام !

همين ...