خیلی وقت بود ننوشته بودم

یعنی نمی توانستم

چیزی شکسته بود که فکر می کردم دیگر نمی توان درستش کرد

و واقعا هم نمی شد

و همین شکستگی برای منی که

روزی غروری سرگردان بودم کافی بود

تا ننویسم

حتی کلمه ای

حتی بیتی

هیچ

هیچ

خالی

خالی

اما تا دلتان بخواهد مخزن دلم پر بود

پر از حرف و درد

اما حالا که می نویسم دیگر نه درد ها حرفی به میان می آید نه از نقل ها

نه از خستگی ها نه از دویدن ها

شاید چون به یاد زهرا می افتم

دوست هم مشغله ی هم درس هم دانشگاهی ام که هر وقت از دور می بینمش یا نه حتی از نزدیک

تمام وجودم با دیدنش پر پر می زند

خدا می داند چه قدر دوستش دارم

و خدا می داند که چه قدر آشوب هایش را بیشتر !

حتی وقتی می لرزاندم

و من را چه قدر یاد شهید احمد رضا احدی می اندازد ..... با دغدغه هایش ....

این شب ها و روزها که گذشت

خیلی سخت بود

خیلی

نه برای من

دیشب ته دلم بی هوا گرفته بود

مثل چراغ های زنبوری که وقتی هوا سوز می شوند و هوا به آنها نمی رسد گر می گیرند و زبانه می کشند

و تو خودت فکر کن منی که همین طور عادی

با یک کلمه اشکم در می آید دیشب چه حالی داشتم

تا اینکه جایی خواندم :

" گرفتار گرفته ی یار است "

 و من مانده که کدام یار بزرگتر از امام زمانم می تواند اینقدر دلش بزرگ باشد که بار این همه درد

من با این همه کوچکی

دردم گوشه ای کوچک از درد بزرگ او می تواند باشد

می دانی

اگر از این بیشتر بنویسم

می دانم که زیاده رفته ام

بگدار سر قلم را همینجا به کناری بکشم و

خود به خود خموش شوم

اگر هم خودم بخواهم که بنویسم سرفه  دیگر امان نمی دهد

یا علی

زیاده جسارت است ...

کامل ترین غزل

آمد از خیمه همچو قرص قمر
آنکه آماده بهر پرواز است
اشتیاق است و ترس جاماندن
بند نعلین او را اگر باز است 

کربلا با نسیم گلبرگش
رنگ و بوی گلاب می گیرد
حسنی زاده است٬ حق دارد
چهره اش را نقاب می گیرد 

آخر او  ماهپاره می باشد
مثل خورشید عرشه ی  زین است
آن گلی که به چشم می آید
زودتر در نگاه گلچین است 

قامت سبز و قد کوتاهش
بوی کامل ترین غزل دارد
اینکه شوق زبان زد عشق است
سیزده شیشه ی عسل دارد 

جشن دامادی و بلوغش بود
که به تکلیف خود عمل می کرد
مثل یک غنچه زیر مرکبها
داشت خود را کمی بغل می کرد 

سینه گاهش کمی تحمل داشت
آن هم از دست نعلها وا شد
معجزه پشت معجزه آمد
نونهالی شبیه طوبی شد 

گر عمو را شکسته می خواند
گر کلامی به لب نمی آرد
در مسیر صدای بی حالش
استخوان مزاحمی دارد 

قامت او کمی بزرگ شده است
یا عمو قامت خمی دارد؟!
رد پای کشیده ی او تا
وسط خیمه لاله می کارد 

بر سر گیسوی پریشانش
رنگ خونابه نیست٬ رنگ حناست
آخر این نوجوان بی حجله
تازه داماد سیدالشهدا ست..